Door Anneke Beukers op 25 maart 2015

Au!

En dan komt de uitslag binnen, gemeente na gemeente en waar iedereen binnen onze fractie bang voor was zien we op grote schermen gebeuren. Meer dan welke partij dan ook, krijgen wij de rekening gepresenteerd voor het kabinetsbeleid. Het is zuur. Het is teleurstellend. Het is bovenal een opgave om de avond door te komen met om je heen opgetogen partijen vanwege winst of vanwege stabilisatie. De VVD is ook niet erg blij, de lokalen wachten in spanning af maar zien hun hoop in de loop van de avond verdampen, geen zetel. Het eindresultaat is een groot CDA en maar liefst vijf partijen waarvan een met 6 en de anderen met 5 zetels. Een groot, gespreid middenveld.

We herpakken ons, bemoedigen elkaar, spreken af wanneer we gaan terugkijken, nemen afscheid van oude fractieleden, bereiden ons voor op duiding van de uitslag en het vervolg. Het is fijn dat er zoveel te doen valt, waardoor je geen tijd hebt in de teleurstelling te zwelgen.

In de loop van de week komen de andere cijfers binnen, stemmen per stad en per stembureau, voorkeursstemmen, opkomstpercentages per gemeente, totale opkomstpercentage. Naast al dat leed is er een persoonlijk lichtpuntje. Ik haal bijna 7000 voorkeursstemmen. Het is het enige moment dat de tranen komen, en dan weer aan het werk.

Nog geen vijftig procent is gaan stemmen. Het democratisch recht, een groot goed, wordt genegeerd. Met name in de grote steden is de opkomst bijzonder laag. Wat moeten we daar mee? Want of je nu gewonnen hebt of verloren hebt, zelfs de grootste partij, het CDA heeft bijna 10.000 stemmers minder dan de vorige keer, heeft e maken met dit feit. Een hoger percentage halen omdat minder kiezers naar de stembus zijn gegaan, is hoe dan ook een pijnlijke constatering. “Hoe zit het met ons mandaat?”, is binnen de fractie de dialoog. Wat drijft de kiezers die het af laten weten, kun je volhouden dat zij, die niet stemmen, geen recht hebben, als het om een meerderheid gaat? In een lange vergadering die tot laat in de avond duurt wikken en wegen we dit feit. We zijn er niet uit. We zullen het mandaat moeten ophalen, maar hoe? Door per gebied de problematiek in kaart te brengen en dan met voorstellen te komen voordat er een uitgewerkt coalitieakkoord ligt. Krijgen we daar in de Staten de handen voor op elkaar. Het is verleidelijk voor sommige partijen de uitslag te zien als een blijk van instemming voor gevoerd beleid. Ik denk dat dit op grond van het opkomstpercentage een te makkelijke conclusie is. Misschien is de democratie wel de grootste verliezer en dat is meer dan AU!

 

 

Anneke Beukers

Anneke Beukers

Geboren in 1955 in Drenthe. Sinds 1979 woonachtig met heel veel plezier, in Westerhaar. Vanaf 1975 werkzaam in het onderwijs, eerst als docent en daarna in directiefuncties, het laatst als algemeen directeur Technologie van het ROC van Twente. Met ingang van 2007 ben ik werkzaam als adviseur in het onderwijs, eerst voor een bedrijf en

Meer over Anneke Beukers