Door Anneke Beukers op 1 juli 2014

Ballenjongens

Ik heb geen hekel aan voetbal. Vanaf  mijn kindertijd ging ik met mijn vader kijken naar de voetbalclub van ons dorp op de zondagmiddag. Gezellig. Ik keek niet zoveel, speelde in het gras met andere kinderen, maar desondanks hield ik van de sfeer en leunde van tijd tot tijd naast mijn vader over het hek, terwijl hij commentaar gaf en af en toe een speler maande of aanmoedigde.

Toen we een tv kregen, werd er ook gekeken naar het Nederlands elftal. We zaten op de grond, voor de stoel van pa en ma, liefst voor pa, want ma schopte vrolijk mee als het spannend werd, dat kon dus nogal risicovol zijn.

De hype van nu was daar zeker niet. De oranjegekte, ik heb geen idee, wanneer dat erin geslopen is. Ik kijk er met verbazing naar, soms ook met ergernis als er weer eens een diploma uitreiking moet worden verzet omdat de ouders dan niet mee kunnen (meestal pa overigens) en regelmatig met plezier als ik zie hoe Nederlanders elkaar hierin kunnen vinden en massaal achter hun club gaan staan. Ook achter de voetballers met meerdere paspoorten of achter zij die moslim zijn. Een gezamenlijk ideaal verbroedert.

Ik bedenk hoe we dat in de politiek vaak missen. En als we het hebben, hoe dan blijkt dat het ideaal niet nagestreefd kan worden. Een gezamenlijk ideaal, geen bonussen meer. Daar wil je wel achter gaan staan. De blamage deze week toen het nieuws opdook over de salarisverhoging van de ABN top. En de Minister van Financiën die er niets aan kan doen. Talrijke mensen die nu hun baan kwijt zijn als gevolg van de economische crisis, die eigenlijk een bankencrisis was.

En dan presteert voormalig minister Zalm het om de bonus om te zetten in een vaste, forse salarisverhoging. Dezelfde minister die destijds verkondigde dat ondernemerschap de publieke sector veel goedkoper zou maken. We weten nu wel beter. Het aantrekken van die geweldige ondernemers in de top, met prestatiebeloningen in het verschiet heeft niet tot harder werken geleid, maar er voor gezorgd dat het functiebouwwerk uit het fatsoen raakte, de inkomensverschillen groter,  de hebzucht en ontevredenheid groter. De topmannen van de NZA en van de woningbouwcoöperatie zijn angstaanjagender om aan te horen, dan menig crimineel. En onder de top moesten de ballenjongens voor hen draven om de persoonlijke rijkdom te vergaren. Niet onbegrijpelijk dat de burgers het vertrouwen verliezen in idealen. Laat de publieke sector weer van de plichtsgetrouwe werkers worden, degelijk en betrouwbaar en met vaste salarisschalen. Nooit iets mis mee geweest. Oh, als we eens politieke ballenjongens hadden van het kaliber Robben!

Anneke Beukers

Staten. annekebeukers@hotmail.com

Anneke Beukers

Anneke Beukers

Geboren in 1955 in Drenthe. Sinds 1979 woonachtig met heel veel plezier, in Westerhaar. Vanaf 1975 werkzaam in het onderwijs, eerst als docent en daarna in directiefuncties, het laatst als algemeen directeur Technologie van het ROC van Twente. Met ingang van 2007 ben ik werkzaam als adviseur in het onderwijs, eerst voor een bedrijf en

Meer over Anneke Beukers