Door Anneke Beukers op 8 januari 2014

Tante Sien

De commissies zijn weer begonnen. Na herhaald aandringen, zou GS komen met een antwoord op de uitvoering van een motie. Dit ging over een instrumentarium om ongewenste ontwikkelingen in de intensieve veeteelt tegen te gaan. Tot onze grote verrassing en teleurstelling, leek de brief die ter behandeling was bijgesloten, geen instrumentarium te bevatten of aan te kondigen. Het ging over een onderzoek naar het instrument kwaliteitsimpuls in de groene omgeving.

Een weliswaar interessante maar ook teleurstellende commissievergadering, omdat het erop lijkt dat het huidige college stelt dat het instrumentarium voldoende is. Onze conclusie: alles mag als het maar geen ongewenste ontwikkeling is; en wat een ongewenste ontwikkeling is, daarover wil dit college zich niet uitspreken.

Ik was nog een klein meisje, ik schat een jaar of vijf, zes, toen mijn moeder mij opdroeg om even naar Tante Sien te gaan, die aan de overkant van de straat woonde, om eieren te halen. Tante Sien was een tante van mijn vader, mijn oud tante. Toen ik achter het huis, hun erf op liep kwam ze net uit de varkensschuur. Blijkbaar was ze gevallen of uitgegleden of zoiets, ze zat van onder tot boven onder de stront en modder. Ze slaakte een zucht van opluchting toen ze me zag. “Oh gelukkig mien kind”, riep ze uit. Ze had een big in haar armen en ik was bang dat ik dat beest zou moeten overnemen, maar gelukkig hoefde ik alleen maar de schuurdeur goed dicht te doen. Ik liep mee naar een andere schuur waar het biggetje werd gesepareerd in een kist met wat stro, en daarna togen we samen naar het kippenhok waar ik mijn eieren kreeg. Tante Sien stonk een uur in de wind, maar dat scheen haar niet te deren. Toen ik er thuis over verhaalde lachte mijn moeder: “ja meiske, maar je weet toch dat Tante Sien van varkens houdt, en waar je erg van houdt, dat vind je niet stinken”. Ze hadden denk ik tien varkens en een stuk of vijfentwintig kippen. Oom Jans deed de moestuin en werkte daarnaast in de bouw. Tante Sien verzorgde het huishouden, haar acht kinderen en de veestapel.

Zowel de teleurstellende commissie en daarnaast een binnengekomen artikel over een boerderij in de nabijheid van Moskou met 480.000 varkens, deed onbedwingbaar mijn herinnering aan Tante Sien herleven.

Het vraagt om een visie. Een visie op ontwikkeling van de veeteelt in Nederland en/of in Overijssel. In mijn ogen een visie die gaat richting kwaliteit. De kwantitatieve ontwikkeling gaan we Europees en mondiaal gezien niet winnen. Ook een visie op dierenwelzijn en gezondheid mis ik. Ik begrijp dat je niet, net als mijn Tante Sien, op die manier van varkens kunt houden, maar we kunnen wel nadenken hoe we respectvol met dieren om kunnen en willen gaan en wat dit vraagt van de inrichting van bedrijven en van de inrichting van ons landschap. En visie op gewenste ontwikkelingen in de intensieve veehouderij.

Anneke Beukers

Anneke Beukers

Anneke Beukers

Geboren in 1955 in Drenthe. Sinds 1979 woonachtig met heel veel plezier, in Westerhaar. Vanaf 1975 werkzaam in het onderwijs, eerst als docent en daarna in directiefuncties, het laatst als algemeen directeur Technologie van het ROC van Twente. Met ingang van 2007 ben ik werkzaam als adviseur in het onderwijs, eerst voor een bedrijf en

Meer over Anneke Beukers