Door Anneke Beukers op 15 april 2014

Het jaar 2032

De fruitbomen bloeien, de geraniums bloeien, zelfs de pioenrozen laten al knoppen zien. In een razend tempo verovert de lente de tuin. Een etentje op de zaterdag namiddag leidt er toe dat we tot een uur of zeven nog buiten kunnen zitten. Ongekend. Je zou zomaar kunnen denken dat het goed gaat met de natuur.

Dat bedacht ik allemaal toen ik mijn portefeuille aan het voorbereiden was en de agenda van de Staten op de woensdag in zijn totaliteit doornam. In onze fractie bereidt iedereen zijn of haar eigen stuk voor maar daarnaast wordt er verwacht dat je wel alles gelezen hebt van de anderen, zodat je een aandeel kunt hebben op de fractievergadering voorafgaand aan de commissie vergadering.

Ik moest mijn fractie overtuigen dat het wel degelijk een goed idee is om het totale bedrag voor de ontwikkelopgave natuur tot en met 2022 garant te stellen waardoor de berekeningen en bedragen tot en met 2032 gedekt zullen zijn. Stiekem reken ik uit hoe oud ik dan ben, als ik het mag beleven.

Mijn fractie was uitermate kritisch. Niet zozeer over de hoogte van het bedrag, een robuuste verbinding vraagt ook om een robuuste financiering betoogde ik, en dat begrepen ze. Wel om de “vaagheid” van het voorstel waarmee er met het geld geschoven kon worden binnen de opgave waarvoor we staan. Zou dat wel goed gaan?

Ik moest ze daarin gelijk geven. Echter het voorstel en daarmee het geld in stukjes aanbieden en vastleggen, waardoor er niet kan worden ingegaan op betere en slimmere oplossingen die zich kunnen gaan aandienen lijkt ook geen goed idee. Een dilemma.

Zeker weet ik wel, dat hoewel mijn tuin mij soms bedot, er forse inspanningen nodig zijn en blijven om de natuur in Nederland te houden en te beschermen. De bijensterfte, het uitsterven van vogelsoorten, maar dan zijn er daarvoor al tientallen andere beestensoorten zoals insecten ook uitgestorven, ze vragen om aandacht en inzet. Bij het bedenken van snelwegen zeggen we ook niet dat we maar een klein stukje geld beschikbaar stellen en dan weer willen kijken als het af is, of er nog meer geld nodig is. Zoals de “ grijze infrastructuur” een lange termijn visie behoeft, zo moet dat ook voor de ‘groene infrastructuur”. Daarom vond ik toch dat het hele bedrag zou moeten worden bestemd en dat we vertrouwen uitspreken dat bestuurders en partners rondom dit onderwerp zorgvuldig, stukje voor stukje de ontwikkelopgave uitvoeren. Vertrouwen in plaats van over je graf heen regeren, is ook besturen, zo pleit ik, met meer overtuiging dan ik die voel, als het gaat om natuurbeheer.

Anneke Beukers

Staten.annekebeukers@hotmail.com

Anneke Beukers

Anneke Beukers

Geboren in 1955 in Drenthe. Sinds 1979 woonachtig met heel veel plezier, in Westerhaar. Vanaf 1975 werkzaam in het onderwijs, eerst als docent en daarna in directiefuncties, het laatst als algemeen directeur Technologie van het ROC van Twente. Met ingang van 2007 ben ik werkzaam als adviseur in het onderwijs, eerst voor een bedrijf en

Meer over Anneke Beukers