Door Anneke Beukers op 7 januari 2015

Nieuwjaar

De wenkbrauwen werden flink opgetrokken toen ik aankondigde nog een keer voor een periode in de Staten te gaan, Jij? Hoe oud ben je dan? Zou je niet eindelijk eens….. Waarom?

Over dat laatste heb ik natuurlijk goed nagedacht. Ik wist het heel zeker vanaf oktober jl. Met mijn jongste kleinzoon in mijn armen. Twee uur oud. Gelukkig, alles gezond! Mijn fractie vergadert op hetzelfde moment

over de toekomst van Overijssel. Ik moet bellen dat ik niet kom vanavond. Iets belangrijkers. Hoewel normaal gesproken afwezigheid niet getolereerd wordt, weet ik dat ze dit een goede reden vinden.

Tegelijkertijd weet ik dat de politiek gaat over hem, over de toekomst. van dit kleine mannetje. Hij kan gemakkelijk 100 jaar worden? Wat betekent dat voor de gezondheidszorg in de toekomst? En wat betekent dat voor zijn loopbaan? Hoeveel werk er straks nog voor hem?

Mijn roodharige kleindochter kan net lezen en zet deze kennis in om samen met haarzusjes de code van mijn i-Pad te kraken, om lekker filmpjes te kijken. Ik ben benieuwd hoe het onderwijs van deze meisjes er straks uitziet? Gaan zij in hun toekomstige carrière nog steeds nadeel ondervinden van het simpele feit dat ze vrouw zijn? Of heeft onze generatie de weg voor ze geëffend?

Een ander kleinkind groeit op middenin de stad. Als ze bij ons in de tuin ronddwaalt, roept ze dat ze ook gras wil in haar flat. Ik vraag me af hoe de verstedelijking er over 10 of over 20 jaar uitziet? Hoe het dan gaat het met de balans tussen economie en ecologie. Blijven bepaalde wijken gezegend met parken en groen, terwijl anderen moeten wonen in stenen bunkers? Wordt het een intensieve menshouderij? Hoe gaat onze toekomstige (sociale) woningbouw zich ontwikkelen?

In de jongste generatie voel ik de inspiratie om me vanuit de sociaal democratische beginselen uitermate in te zetten voor hun toekomst en daarmee die van Nederland. Een ochtendje oppassen levert tal van intrigerende thema’s op. Wat mij betreft moet het Nederland en het Overijssel van de toekomst een wereld kunnen zijn waarin solidariteit vertaald wordt in het overbruggen van schijnbare tegenstellingen tussen gender, geografische positie, cultuur en bezit. Solidariteit omdat we dat aan onze jongste generatie verplicht zijn. Voorlopig wil ik me er niet bij neerleggen dat niet alle kinderen gelijke kansen hebben op een mooie toekomst.

Eén moment zo’n wurm in je armen, en je weet waarvoor je het doet. Een goede toekomst toegewenst en een gezond 2015.

 

Anneke Beukers

Staten. annekebeukers@hotmail.com

Anneke Beukers

Anneke Beukers

Geboren in 1955 in Drenthe. Sinds 1979 woonachtig met heel veel plezier, in Westerhaar. Vanaf 1975 werkzaam in het onderwijs, eerst als docent en daarna in directiefuncties, het laatst als algemeen directeur Technologie van het ROC van Twente. Met ingang van 2007 ben ik werkzaam als adviseur in het onderwijs, eerst voor een bedrijf en

Meer over Anneke Beukers