Door Anneke Beukers op 19 augustus 2014

Onmisbaar

Een ongelukkige val van een directeur tijdens een voettocht in Zuid Amerika leidde ertoe dat ik tijdens mijn vakantie een hulpvraag kreeg. Kon ik alsjeblieft de taak van die collega overnemen en het schooljaar opstarten. Dat kon ik. Dientengevolge ben ik op de maandag aan het werk in het grote gebouw van de Hogeschool. De roltrap staat nog stil. Het gebouw wordt bevolkt door medewerkers die bezig zijn met studievoortgang van studenten, met medewerkers van de schoonmaak, de conciërges, de catering die de kantine aan het inpakken zijn. De receptie en studie informatiepunten zijn ook al bezet. De secretaresses zijn de agenda’s aan het voorbereiden, de beleidsmedewerkers de stukken aan het schrijven die de week daarna op de agenda moeten komen van de verschillende managementteams. Kortom de onmisbare medewerkers die als de organisatie draait onzichtbaar zijn.

Ik weet dat en de collega’s weten dat ook. Al zijn ze onzichtbaar voor de studenten, wij weten dat alles in het honderd zou lopen als zij er niet zouden zijn. Op onze waardering kunnen ze rekenen.

In die zin is zo’n organisatie exemplarisch voor onze samenleving. Een aantal staat in de schijnwerpers, of op het podium. Maar dat de postzegels geplakt worden, de bedden opgemaakt, de wc’s doorspoelen is te danken aan de inzet van velen die we niet zien, behalve als we de tijd nemen goed om ons heen te kijken en af en toe op andere tijden aanwezig te zijn dan regulier.

En dan hebben we het nog niet eens over de vrijwilligers. In de school de mensen die surveilleren, mentor zijn voor studenten die niet meekomen en nog vele andere activiteiten ontplooien. In de maatschappij  zijn ze niet te tellen maar onmisbaar als smeerolie voor de sociale infrastructuur. Zondag wandelde ik onder leiding van een gids van de KNNV door het Veenschap tussen Westerhaar en Vriezenveen. Inderdaad een vrijwilliger, die ziel en zaligheid geeft om de natuur zo goed mogelijk in stand te houden en waar mogelijk te verbeteren. Als we op de fiets langs zo’n prachtig bloeiend heideveldje rijden zijn we ons niet bewust van de inspanningen die daarvoor door vrijwilligers geleverd zijn.

Er kunnen weer mensen worden aangemeld voor de vrijwilligersprijs van Overijssel. Kijk eens om u heen en maak de “onzichtbare” in ieder geval voor één moment in het jaar weer “zichtbaar”. Gewoon, omdat ze onmisbaar zijn voor een leefbare samenleving.

Anneke Beukers

Staten. annekebeukers@hotmail.com

Anneke Beukers

Anneke Beukers

Geboren in 1955 in Drenthe. Sinds 1979 woonachtig met heel veel plezier, in Westerhaar. Vanaf 1975 werkzaam in het onderwijs, eerst als docent en daarna in directiefuncties, het laatst als algemeen directeur Technologie van het ROC van Twente. Met ingang van 2007 ben ik werkzaam als adviseur in het onderwijs, eerst voor een bedrijf en

Meer over Anneke Beukers