Door Anneke Beukers op 29 juni 2016

‘Spiet’

De week begint met een crematie van een gewaardeerd lid van de roeivereniging. Het is een mooie herdenking, waar zijn twee zoons verhalen van de enthousiaste botenbouwer die hun vader was.

Wij kennen hem 23 jaar als iemand die op zijn 65e lid werd, daarna nog vier keer een behoorlijk zware wedstrijd voer, waarbij de “bezemboot” zijn trouwe metgezel was, maar dat deerde hem niet, hij wilde het gewoon een keer meemaken. Een keer ging hij zelfs om, hij klom weer in de boot en vervolgde de wedstrijd. Niet bang voor een nieuwe ervaring, tot het laatst toe.

Op de woensdag het jaarverslag, de monitor en daaraan gekoppeld de perspectiefnota. Een inval van mij om Olst, naast de individuele compensatie waar wij ons als Statenleden niet mee bemoeien, ook een “collectieve” compensatie te gunnen, krijgt tot mijn verrassing grote bijval. Het gaat om het ondersteunen van een initiatief van plaatselijk belang Olst om de rivieroever van de IJssel te verbinden met de wijk die al tien jaar in de stank, trilling en lawaai zit. Ik hoop dat ze, door zich samen te buigen over de toekomstige invulling van hun directe leefomgeving, weer een beetje perspectief zien. De afgelopen jaren hebben zich gekenmerkt door negatieve energie, door individueel verdriet en tegenslag en dat heeft de sociale infrastructuur geen goed gedaan. De betrokkenen zijn wantrouwend jegens de overheid. Wellicht kan dit een manier zijn om het wantrouwen weer om te buigen in vertrouwen.

Als fervent radionieuws luisteraar krijg ik de hele week het wantrouwen jegens Europa uitgestort, ik word er naar van. De Brexit als uitslag is een nieuw dieptepunt. Wat me opvalt is de volstrekte onzin die uitgekraamd mag worden. Zo beweert iemand op radio1 dat de breedte van de fietspaden door Europa gedicteerd wordt en dat dit maar eens afgelopen moet zijn. Geen verslaggever die doorvraagt of dit klopt. Ik ben perplex. Angst is een slechte raadgever lijkt me, angst biedt geen enkel perspectief. Op de vrijdag zingt Daniel Lohues een van mijn lievelingsliedjes. “Angst is moar veur eev’n, moar spiet is veur altied”. Ik denk dat de Engelsen heel veel spijt krijgen, dat zie je nu al.

Als ik op zaterdagmiddag midden op het grote kanaal in mijn skiff mijn voetenboord moet stellen denk ik even dat ik dat niet durf. Maar ik doe het toch, ik wil niet terug naar het vlot en wat kan er meer gebeuren dan omslaan, houd ik mezelf voor. Het lukt, ik ben apetrots. Iets proberen, geeft een goed gevoel en dat niet alles lukt, wil niet zeggen dat het hele project mislukt is. Dat geldt voor mij, voor Olst, voor Europa. Ik wuif naar de coach op de kant en ga dan bijna toch nog om. J

 

Anneke Beukers

Anneke Beukers

Geboren in 1955 in Drenthe. Sinds 1979 woonachtig met heel veel plezier, in Westerhaar. Vanaf 1975 werkzaam in het onderwijs, eerst als docent en daarna in directiefuncties, het laatst als algemeen directeur Technologie van het ROC van Twente. Met ingang van 2007 ben ik werkzaam als adviseur in het onderwijs, eerst voor een bedrijf en

Meer over Anneke Beukers