Door Anneke Beukers op 15 maart 2017

Spreken en Inspreken

Eigenlijk was de afgelopen woensdag een “vrije” Statendag. Op 22 maart staat de omgevingsvisie op de agenda van de commissie, nadat dit ter inzage is gelegd. In de agendacommissie bespreken we hoe we de behandeling gaan aanpakken. De omgevingsvisie is een onderwerp waarop vast veel wordt ingesproken, bij wijzigingen van de omgevingswet is de inspraak zelfs een juridisch recht van de burger om zijn ongenoegen of genoegen kenbaar te maken.

Persoonlijk ben ik al een hele tijd ontevreden over de wijze waarop de inspraak verloopt. Iemand heeft zich al of niet goed voorbereid, moet soms voor het eerst in zijn leven achter een microfoon plaatsnemen tegenover een groep woordvoerders die gepokt en gemazeld zijn. Kan vervolgens binnen 5 minuten zijn verhaal doen en daarna mogen de woordvoerders nog enkele technische, verhelderende vragen stellen. Tenslotte gaat de vergadering door, soms alsof er niets gebeurd is. Woordvoerders konden immers de inhoud van de inspraak niet van tevoren weten. Erg ongemakkelijk voor alle partijen.

We besluiten de woordvoerders voor te stellen om de vergadering van de 22e te verzetten naar de 8e maart, waar de insprekers zich kunnen melden. Na alle insprekers schorsen we de vergadering tot de 22e maart. Ik ga de vergadering voorzitten. Zij zijn er blij mee.

Er melden zich 32 insprekers. Ik open de vergadering om 14.00 uur. Na elke drie kwartier schors ik de vergadering 15 minuten zodat de insprekers en de woordvoerders met elkaar in overleg kunnen, contact kunnen leggen. Veel partijen praten langer door omdat ze met meer dan een woordvoerder zijn. Het is onze bedoeling dat we op die manier meer recht doen aan de insprekers. Ik zie dat het werkt. Behalve inspraak is er vooral in de schorsingen sprake van een gesprek en spreken met elkaar.

Nadeel is dat het een tijdrovende bezigheid is, de insprekers die op basis van aanmelding zijn genummerd en “hoge nummers” hebben moeten engelengeduld betonen. Ik ervaar ook een bijkomend voordeel. Inspraak thuis aan tafel en op school of met vrienden is allemaal niet zo problematisch, ook niet als er emoties bij komen. Er is tijd genoeg om een en ander weer recht te praten en in juiste banen te leiden. Op het provinciehuis wordt alles uitgezonden. De insprekers die zich onverhoopt kwaad maken of emoties laten zien, zijn zich er doorgaans niet van bewust dat ze thuis te zien zijn, dat stukken eruit kunnen worden geknipt en op social media vertoond. Ook ter bescherming van dit soort praktijken vind ik het prettig dat we schorsen en met een kopje koffie tijd hebben voor de achtergrond en de emotionele kant van het verhaal van de inspreker. Een geslaagd experiment. We sluiten om 18.45.

Anneke Beukers,

Staten.annekebeukers@hotmail.com

Anneke Beukers

Anneke Beukers

Geboren in 1955 in Drenthe. Sinds 1979 woonachtig met heel veel plezier, in Westerhaar. Vanaf 1975 werkzaam in het onderwijs, eerst als docent en daarna in directiefuncties, het laatst als algemeen directeur Technologie van het ROC van Twente. Met ingang van 2007 ben ik werkzaam als adviseur in het onderwijs, eerst voor een bedrijf en

Meer over Anneke Beukers