Door Anneke Beukers op 7 oktober 2014

Verwend

“Zo, had je het naar je zin?”, vraagt echtgenoot als ik na een lange dag zingend in huis kom. “Ja, zo’n mooie dag” antwoord ik. Als we buiten zitten te eten, in oktober! vertel ik van de studiedag. Trends en toekomst. Nadenken over het onderwijs in 2030. Is er dan nog studiefinanciering? Voor welke beroepen leid je dan op?  Hoe gaat zich de digitale kennis ontwikkelen? Hoe gaan we dan met studenten communiceren? Veel vragen, filosoferen, soms ook vreselijk lachen om dwaze invallen en bedenksels.

Bestuurders moeten van tijd tot tijd  stil staan bij de toekomst. Niet om een poging doen die te voorspellen, maar wel om scenario’s te schetsen van mogelijke ontwikkelingen. Welke kant kan het heen gaan. En als het die kant heen gaat, welke maatregelen moeten we dan nu nemen op het gebied van investeringen, van personeelsbeleid, van huisvesting.

Het is precies datgene wat ik zo aantrekkelijk vind in de politiek. Het gaat mij niet zozeer om de media hypes van nu, maar wel om de gevolgen voor de toekomst. In de inrichting landelijk gebied duren veranderingen heel lang, gebiedsontwikkelingen zijn niet in een jaar klaar, maar vergen langdurige aandacht en zorg. Dat betekent wat mij betreft dat je bij de besluiten die je neemt, moet bogen en bouwen op een groot draagvlak en werkend voor een algemeen belang. Fouten zijn meteen “dure” fouten.

In de zon op de veranda bedenk ik dat ik een verwend mens ben. Ik mag een bijdrage leveren, hoe klein ook, aan het onderwijs voor mijn kleinkinderen. Daarnaast mag ik in de politiek me beijveren dat ze ook in 2030 kunnen leven in een gezonde en veilige leefomgeving.

Echtgenoot mort dat het wel bijzonder is om als je ’s morgens om 06.30 vertrekt, en ’s avonds om 18.30 pas terug bent,  je verwend te voelen.

Vervolgens hebben we op zaterdag de jaarlijkse roeiwedstrijd van onze vereniging. Als voorzitter reik ik aan het eind van de middag in de stralende zon de prijzen uit. 4 Oktober en 23 graden celsius. Zestig vrijwilligers organiseren de wedstrijd. De leden hebben 29 taarten gebakken die allemaal verorberd zijn. We hebben net een strategische discussie met de leden achter de rug, in ronde tafels gehouden. Hoe houden we vrijwilligers? Wat doen we met de vergrijzende populatie leden?

De toekomst, in 2030 is ons oudste kleinkind dan 23 jaar. Roeit ze dan? Houdt ze van de natuur? Studeert ze misschien? En waar? Vragen die het de moeite waard maken om er nu over na te denken. Je kunt je leven niet plannen, maar als politicus en bestuurder moet je plannen durven maken voor een toekomstige generatie. Spannend.

Anneke Beukers

Staten. annekebeukers@hotmail.com

Anneke Beukers

Anneke Beukers

Geboren in 1955 in Drenthe. Sinds 1979 woonachtig met heel veel plezier, in Westerhaar. Vanaf 1975 werkzaam in het onderwijs, eerst als docent en daarna in directiefuncties, het laatst als algemeen directeur Technologie van het ROC van Twente. Met ingang van 2007 ben ik werkzaam als adviseur in het onderwijs, eerst voor een bedrijf en

Meer over Anneke Beukers