Door Anneke Beukers op 13 mei 2014

Verwerkingstijd

Onze vakantie eindigt midden in de week. En zo draven we een dag, nadat we voet op Nederlandse bodem hebben gezet, alweer vrolijk naar de “gewone” werkzaamheden. Dat valt niet mee.

Een overleg over jaartaken van docenten, toch al niet zo’n inspirerend onderwerp, krijgt een heel andere betekenis als door mijn gedachten schiet dat ik nog maar drie dagen geleden op een pleintje stond in Cuba en me eeuwen terug waande. Een stadje met nog heel veel sporen uit in de koloniale tijd, geen toeristisch trekpleister zoals Havanna of Trinidad, kleiner en verstild. Het straatbeeld was vrijwel intact gebleven, een paard en wagen stond stil, de koetsier maakte een praatje met een voetganger. We gingen midden op het plein op een bankje zitten en namen de omgeving in ons op. En toen zag ik een aantal vrouwen voor de ramen staan van een gebouw en door de tralies heen communiceren. Ik liep er naar toe en zag dat het hier om een school ging. De klaslokalen lagen aan de pleinkant. De kinderen waren ijverig aan het werk, naast de juf assisteerden twee of drie andere volwassenen door kinderen te helpen met hun werk. Een aantal moeders op het plein gaven aanwijzingen naar binnen. Een bijzondere vorm van ouderparticipatie, bedacht ik. Door de spijlen heen kreeg ik contact met de juf en mocht een paar foto’s maken van het interieur, van het schoolplein dat aan de achterkant lag en van de muurplaten. Cuba kent geen analfabetisme. Onderwijs is, net als gezondheidszorg, gratis. De kinderen zijn keurig in uniform, ook studenten van andere soorten onderwijs zijn te herkennen aan de verschillende kleuren van hun tenue. Mijn vraag over het aantal werkuren in de week werd niet echt beantwoord. Ook later in de week toen ik met een jonge docent sprak, trok die alleen vragend zijn wenkbrauwen op? Gewoon een week, zei hij.

In de jaartaak van docenten staat per uur wat daarvoor gedaan moet worden. Niet dat het klopt, of zou kunnen kloppen, maar we schetsen een papieren werkelijkheid en praten er daarna nog tijden over als ware dat de realiteit. Ik kan het niet helpen dat het tweede deel van de week wordt beïnvloed door beelden uit het eerste deel. De “grote” onderwerpen die ik deze week weer oppak, zoals scholing, bestuursproblemen, economische crisis, inrichting landelijk gebied, ze worden gekleurd door de Cubaanse ervaringen van soms slechts een etmaal daarvoor. Het tekort aan verwerkingstijd speelt me parten. Maar is dat niet een probleem van onze hectische samenleving. Hoeveel tijd geven we elkaar om de soms hevige indrukken en ervaringen die we opdoen te verwerken en een plek te geven. We hollen door. Wat heeft degene die naast me in de vergaderzaal zit vandaag of gisteren meegemaakt. We weten het niet, we geven elkaar weinig tijd en we gunnen onszelf dat ook niet. Aan het eind van de week heb ik het tempo weer te pakken. Blijft de vraag of dit als winst zou moeten worden aangemerkt.

Anneke Beukers

Staten.annekebeukers@hotmail.com

Anneke Beukers

Anneke Beukers

Geboren in 1955 in Drenthe. Sinds 1979 woonachtig met heel veel plezier, in Westerhaar. Vanaf 1975 werkzaam in het onderwijs, eerst als docent en daarna in directiefuncties, het laatst als algemeen directeur Technologie van het ROC van Twente. Met ingang van 2007 ben ik werkzaam als adviseur in het onderwijs, eerst voor een bedrijf en

Meer over Anneke Beukers