Door Anneke Beukers op 28 juli 2014

Vreemdeling

“Kom binnen”, zei de oude man, als we nieuwsgierig binnenkijken. Ik had gelezen dat er in dit gebouw fresco’s waren. Ik zag een grote, witte ruimte en aan de wanden diverse schilderijen. Blijkbaar een expositie.

Ik stapte toch naar binnen en keek benieuwd om me heen. Nogmaals nodigde de man ons uit verder te komen. Ik vroeg naar de fresco’s. Ja, die waren in het gebouw, wilde ik ze zien? Hij sprak goed Engels.

Eenmaal binnen pakte hij een enorme balk met een haak eraan en plaatste die aan een kant tegen de muur en met de haak in een oog aan de meters hoge deur. Gesloten.

Hij was schilder en tekenaar, en samen met zijn vrouw die architecte was had hij dit eeuwen oude huis gekocht veertien jaar geleden en hadden ze het samen gerestaureerd. Vonden we het misschien leuk om het te bezichtigen? ondertussen zouden we dan de fresco’s tegenkomen.

Gretig gingen we op zijn aanbod in, en zo kwam het dat we op de zonnige donderdagmiddag door het koele, enorme huis, liepen. Zonder gêne leidde hij om ons door de werk en privé vertrekken. In elke ruimte waren we enthousiast over het weergaloze resultaat. Met behulp van oude tekeningen en met behoud van historische details, waaronder de fresco’s was alles aangepakt. Het resultaat mocht er zijn, zoals de badkamer, modern, strak, met twee heel hoge smalle authentieke vensters waarin de oorspronkelijke glas in lood ramen nu dienst deden als voorzetramen. De zon op de kleurige ramen verlichtte de ruimte tot een kleurrijk schouwspel. Geïnspireerd door de eeuwenoude fresco’s waren alle plafonds beschilderd, waarvan sommige bijzonder stijlvol en grappig.

Ruim anderhalf uur waren we met hem in gesprek. Hij kwam oorspronkelijk uit Bulgarije, was inmiddels 74 jaar oud. Hij bleek inmiddels een belangrijk kunstenaar te zijn die aan verschillende belangrijke exposities deelgenomen had. Hij voelde zich in alle opzichten Italiaans en was zijn nieuwe vaderland dankbaar. Zo jammer dat het Italië van nu overspoeld werd door de bootvluchtelingen, waardoor de sfeer ten opzichte van buitenlanders ingrijpend veranderd was.

Hij probeerde zijn nieuwe vaderland te bedanken door historische gebouwen aan te kopen en te restaureren, zodat ze voor het nageslacht bewaard zouden blijven. Geld had hij niet meer nodig.

De geweldige ontmoeting bleef nog lang in onze gedachten, de gastvrijheid en hartelijkheid tegen twee volstrekte vreemdelingen zoals wij.

Op de camping volgden we het nieuws over de vliegramp en kregen we het citaat mee van Wibaut, dat onder een advertentie was gezet:

“Er is maar één land, onze aarde


Er is maar één volk, de mensheid 


Er is maar één geloof, de liefde”.

De oude kunstenaar had ons die middag weer eens doen inzien dat we allemaal mensen zijn die proberen het beste te doen, uitvergroten van de verschillen heeft geen zin, overbruggen wel.

Anneke Beukers

Staten. annekebeukers@hotmail.com

Anneke Beukers

Anneke Beukers

Geboren in 1955 in Drenthe. Sinds 1979 woonachtig met heel veel plezier, in Westerhaar. Vanaf 1975 werkzaam in het onderwijs, eerst als docent en daarna in directiefuncties, het laatst als algemeen directeur Technologie van het ROC van Twente. Met ingang van 2007 ben ik werkzaam als adviseur in het onderwijs, eerst voor een bedrijf en

Meer over Anneke Beukers