Door Anneke Beukers op 21 juli 2014

Wifi terras

De vakantie is begonnen, hoewel… op de camping waar we zijn verzamelen kampeergasten zich ’s avonds op het terras in de wifi-zone. Voordat er met elkaar gesproken wordt, is de verbinding gelegd met de andere wereld. De wereld die al of niet vakantie heeft. Ook ik maak me er schuldig aan, gewapend met i-pad betreed ik het terras, check mijn mail, het nieuws, twitter, facebook enz.

Ik reageer op de vraag van dochter die in ons huis is ,waar ik de bakvormen verstopt heb. Zij zet foto’s van de kleinkinderen op facebook zodat we de kleintjes zien huppelen op ons grasveld.

Iedereen krijgt het vliegtuigongeluk mee en het wordt door de campinggasten uitvoerig besproken. Weerzin tegen het geweld jegens onschuldige inzittenden overheerst, ook verslagenheid. De PvdA informeert via de mail over het omgekomen Eerste Kamerlid, zijn vrouw en zijn dochter.

Mail over het “echte werk” laat ik vooral ongelezen, of ik kijk er met een schuin oog naar. Dat is niet zo moeilijk want het terras biedt mogelijkheden voor nationale en internationale gesprekken die doorgaans zeer interessant zijn. We lachen en kletsen wat af onder het genot van een glas lokale spiritualiën.

We informeren naar wandelroutes in deze, voor ons nieuwe omgeving. Niets voor niets hebben we een camping uitgekozen aan de rand van een nationaal park. De ervaringen lijken wisselend. Een prachtig park, veel routes, maar om terug bij de parkeerplaats te komen waar de auto staat, lijkt een groot probleem. Twee Belgen hebben een zeer goede en gedetailleerde kaart, maar zij blijken zo gespecialiseerd dat er geen route gevolgd wordt, maar uitsluitend de kaart, waarbij ze het niet erg vinden om acht, negen uur te klimmen en klauteren. Dat is ons te dol.

Een ander stel verhaalt hilarisch over het feit dat ze verdwaald zijn en pas om zes uur ’s middags terug waren, terwijl het toch echt ruim boven de dertig graden is. Geen feest dus.

We besluiten de derde dag toch een poging te doen en rijden naar de refugio. Ik vraag aan de eigenaar of de route, zoals ik die op een kaartje heb staan klopt, “si, si, signora”. “En is het moeilijk?”, informeer ik, hij fronst, “si, si”, als je fout loopt kom je niet terug. En dan legt hij uit dat deze route is samengesteld uit vier andere routes, met allerlei verschillende tekens. Met hem samen verken ik de tekens, rood-witte balken, daarna gele kruizen, daarna drie gele bolletjes en daarna gele bolletjes met een wit vierkant er om heen. En dan komt het goed, belooft hij. “Hoe lang duurt de tocht”, informeer ik. “Vier uur” zegt hij. “Dan komen we hier lunchen”, beloof ik.

Als we om half twee ’s middags de refugio instappen steekt hij blij de hand op. “Caprice” roept hij uit, en brengt ons een groot glas bier. Gelukt! Vanavond iets om op het terras te vertellen, naast alles wat wifi te bieden heeft.

Anneke Beukers

Staten. annekebeukers@hotmail.com

Anneke Beukers

Anneke Beukers

Geboren in 1955 in Drenthe. Sinds 1979 woonachtig met heel veel plezier, in Westerhaar. Vanaf 1975 werkzaam in het onderwijs, eerst als docent en daarna in directiefuncties, het laatst als algemeen directeur Technologie van het ROC van Twente. Met ingang van 2007 ben ik werkzaam als adviseur in het onderwijs, eerst voor een bedrijf en

Meer over Anneke Beukers