Door Anneke Beukers op 10 juni 2014

Wolven

“Zoek maar een boek uit, meiske” zeg ik, terwijl ik het laddertje naar haar slaapzolder opklauter. Ze staat voor haar boekenkast en klemt een boek onder haar armen. “Oma, maar wel helemaal uitlezen, roept ze. ”Ik kan niet goed zien wat ze onder haar arm heeft, zo’n belofte kan risicovol zijn. “Laat maar even zien”, antwoord ik. Ik schat de dikte in en denk dat het kan. Kom maar naar boven, naar je roversnest, zeg ik. Het is vrijdagavond, zelf lui van het vele avondwerk deze week, en het warme weer van die dag, nestel ik me naast mijn kleindochter om het boek uit te lezen, helemaal. “Want halverwege komt de wolf”, verklaart ze.

De woensdagavond was een info avond over de omgevingsvisie. In Overijssel is die in 2009 veranderd. De provincie heeft gebiedskenmerken afgesproken en kwaliteitscriteria; sturen aan de voorkant, noemt men dat, en daarna kunnen gemeenten hun gang gaan. Aan de orde was de evaluatie. Tot mijn teleurstelling bleek het een evaluatie te zijn naar het proces. Ja de ambtenaren en de bestuurders van de gemeenten waren erg tevreden over deze wijze van omgevingsvisie implementeren. Dat leek me nogal wiedes.

Slechts twee vragen had onze fractie. Hoe is het met de evaluatie naar de kwaliteit van de omgeving? En is er ook een controle geweest of hetgeen aan de voorkant is afgesproken ook inderdaad is uitgevoerd? Beide vragen moesten met nee worden beantwoord. Voor de eerste was het nog te vroeg. De tweede vraag werd wel genoemd als aandachtspunt in de evaluatie, namelijk  als het “handhavingsgat”.

Prachtig dat er minder regels kunnen. Geweldig dat er maatwerk mogelijk is. Maar hoe zit het met de rechtszekerheid wanneer maatwerk ten koste gaat van kwaliteit. En hoe verhoudt maatwerk zich met kosten? Veel vragen dus. De geplande sessie van een uur, liep ver uit en daarna bleven we nog lange tijd na- en doorpraten. De omgevingsvisie bepaalt in belangrijke mate het woon- en leefgenot van vele inwoners. De provincie heeft hierin een nadrukkelijke taak. Maken we met de voorkantsturing onze verantwoordelijkheden  naar de burgers wel waar? Dat is de cruciale vraag.

De evaluatie biedt slechts een halve uitkomst. Dat betekent zelf op onderzoek uitgaan en beoordelen wat je ervan vindt. Komt weer veel extra werk aan, bedenk ik. Net als in het boek van mijn kleindochter, halverwege zit de wolf, en die moeten we nog vangen. Gelet op het geconstateerde “handhavingsgat” wed ik dat hij er weer uitziet als een schaap.

Anneke Beukers

Staten. annekebeukers@hotmail.com

Anneke Beukers

Anneke Beukers

Geboren in 1955 in Drenthe. Sinds 1979 woonachtig met heel veel plezier, in Westerhaar. Vanaf 1975 werkzaam in het onderwijs, eerst als docent en daarna in directiefuncties, het laatst als algemeen directeur Technologie van het ROC van Twente. Met ingang van 2007 ben ik werkzaam als adviseur in het onderwijs, eerst voor een bedrijf en

Meer over Anneke Beukers